ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ: Διακήρυξη ενόψει του συνεδρίου της ΚΕΔΕ

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη κοινωνική, οικονομική και θεσμική κρίση της μεταπολιτευτικής της, τουλάχιστον, ιστορίας. Οι μνημονιακές πολιτικές έχουν ισοπεδώσει την κοινωνία και την Αυτοδιοίκηση.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, οι αλλεπάλληλες συγκυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έβαλαν την Τοπική Αυτοδιοίκηση στο στόχαστρο δύο αλληλένδετων πολικά σχεδιασμών, το «Καλλικράτη» και των Μνημονίων, με αποτέλεσμα να έχει υποστεί βαρύτατα πλήγματα τόσο ως προς την οικονομική της αυτοτέλεια και υλική / έμψυχη υπόσταση, όσο και ως προς την ίδια τη δημοκρατική της λειτουργία και την αυτοδιοικητική της ουσία :

• κατάρρευση και της στοιχειώδους ακόμα λειτουργίας πολλών δήμων, περικοπές των ΚΑΠ που ξεπερνούν το 60%,
• κινητικότητα, δήθεν “αξιολόγηση” και “επανέλεγχος” των συμβάσεων εργασίας και μαζική κατάργηση / συγχώνευση δομών που οδηγούν στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών των ΟΤΑ και “γεμίζουν” τη δεξαμενή των απολύσεων.

Είναι ολοφάνερη η αποτυχία του κυβερνητικού “success story», τη στιγμή που στην πραγματικότητα οι δήμοι αδυνατούν να επιτελέσουν και τη στοιχειώδη αναπτυξιακή λειτουργία, αποστερημένοι πλήρως από αναπτυξιακούς πόρους (το ΠΔΕ για τους δήμους και η ΣΑΤΑ, από 1,2 δις. Ευρώ το 2009, εξανεμίστηκε σε μόλις 180 εκ. ευρώ το 2014), χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες σχεδιασμού και προγραμματισμού και με το βρόγχο του “Παρατηρητηρίου Οικονομικής Αυτοτέλειας” και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών να ακυρώνει κάθε περιθώριο αυτόνομης δράσης.

Η στοχοποίηση του κοινωνικού κράτους και της έννοιας της αλληλεγγύης, η μετατροπή ακόμα και της περιβαλλοντικής πολιτικής σε «μπίζνα», η αποστέρηση των τοπικών κοινωνιών από θεμελιώδη αναπτυξιακά εργαλεία, αλλά και από ανεκτίμητα κοινωνικά αγαθά, όπως η ενέργεια, ο αιγιαλός, οι υποδομές, το νερό κ.λπ., αποτελούν θεμελιώδεις επιδιώξεις της κυβερνητικής μνημονικής ατζέντας στο χώρο της Αυτοδιοίκησης, Κυβερνητικές πολιτικές που παραβιάζουν συστηματικά το Σύνταγμα και επιδιώκουν την ισοπέδωση των κοινωνικών αντιστάσεων.

Γι’ αυτό άλλωστε διώκονται οι 5 Δήμαρχοι, που εντελώς “τυχαία” ανήκουν στον αντιμνημονιακό, αντικυβερνητικό χώρο, γι’ αυτό συκοφαντείται κάθε προσπάθεια κοινωνικής αντίστασης.

Οι επιδιώξεις αυτές διευκολύνθηκαν από το ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο που δημιούργησαν οι αντιδημοκρατικές «απορυθμίσεις» στον χώρο της Αυτοδιοίκησης, η πολυνομία, η γραφειοκρατία, η συγκεντρωτική λειτουργία και η ακραία αντιδημοκρατική διαδικασία συγκρότησης των οργάνων σε ΠΕΔ και ΚΕΔΕ.

Αυτή η πραγματικότητα καταδεικνύει και τις πολιτικές προτεραιότητες στη νέα περίοδο της Αυτοδιοίκησης.

Τα νέα συλλογικά όργανα καλούνται :

• Να αποφύγουν τα λάθη, τις παραλείψεις, αλλά και τις σκοπιμότητες και πολιτικές επιλογές που χαρακτήρισαν την προηγούμενη θητεία και οδήγησαν την Αυτοδιοίκηση αμαχητί, στην απαξίωση, στον οικονομικό μαρασμό και στη διάλυση.
• Να συγκρουστούν με τις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις.
• Να υπερασπιστούν την κοινωνία απέναντι στην ανθρωπιστική καταστροφή και να διασφαλίσουν τα δημόσια αγαθά και το δημόσιο χώρο από τη fast track εκποίηση, όπως αυτή μεθοδεύεται με χαρακτηριστικό τρόπο στο χώρο της Αυτοδιοίκησης με τα “ερωτηματολόγια” και τις “αναπτυξιακές συμβουλές” του κ. Φούχτελ.
• Να ασκήσουν και να υπερασπιστούν με κάθε μέσο το αυτοδιοικητικό κεκτημένο και τα συνταγματικά δικαιώματα της Τ.Α. που παραβιάζονται (πόροι, διοικητική αυτοτέλεια, άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής κ.λπ.) και περιστέλλονται διαρκώς.

Προγραμματικοί άξονες

Στη βάση αυτή, άξονες ενός μίνιμουμ ρεαλιστικού και διεκδικητικού προγράμματος για τη συγκρότηση μιας νέας πλειοψηφίας στα συλλογικά όργανα της πρωτοβάθμιας Αυτοδιοίκησης, μπορεί να είναι:

• Η υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης απέναντι στις πιέσεις, άμεσες και έμμεσες, για ιδιωτικοποίηση και υπερφορολόγηση των πολιτών.
• Η διαχείριση απορριμμάτων και στερεών αποβλήτων μέσα από ένα εθνικό και περιφερειακό σχεδιασμό, με αποκέντρωση των δραστηριοτήτων, κοινωνικό έλεγχο και δημόσιο χαρακτήρα, με προτεραιότητα τη μείωση των απορριμμάτων και τη διαλογή στην πηγή, στον αντίποδα των φαραωνικών έργων και των μονάδων επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων με ΣΔΠ, που θα οδηγήσουν σε οικονομική επιβάρυνση, στην υπερφορολόγηση των πολιτών και σε συνεχή κοινοτικά πρόστιμα.
• Η διεκδίκηση της άμεσης απόδοσης των συνταγματικά και νομοθετικά κατοχυρωμένων πόρων και της αντικειμενικής και αναλογικής κατανομής τους, σε μια πορεία αύξησης και σύγκλισης τους με τον μ.ο της Ευρωζώνης σε σχέση με το ΑΕΠ.
• Η μετατροπή του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων σε επενδυτική τράπεζα της Αυτοδιοίκησης.
• Η κατάρτιση διακριτού επιχειρησιακού προγράμματος για τους δήμους στο νέο ΕΣΠΑ, με κύριες κατευθύνσεις την αποτροπή της κοινωνικής καταστροφής και την εκπόνηση ολοκληρωμένων τοπικών αναπτυξιακών σχεδίων.
• Η κατάργηση του Παρατηρητηρίου και η απλοποίηση των πολλαπλών ελέγχων ώστε να διασφαλίζεται ο έλεγχος νομιμότητας με άμεσες κυρώσεις και όχι αντισυνταγματικούς ελέγχους σκοπιμότητας.
• Η διασφάλιση πλήρων ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων σε όλους τους εργαζόμενους στους δήμους.
• Η θεσμοθέτηση διαδικασιών συμμετοχής και συναπόφασης με τους πολίτες στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού αναπτυξιακού προγραμματισμού σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Μια τέτοια προγραμματική πλειοψηφία μπορεί να ανοίξει μια ουσιαστική δημοκρατική συζήτηση στους θεσμούς και στην κοινωνία για ένα άλλο νομοθετικό πλαίσιο σε αντικατάσταση του «Καλλικράτη», με την καθιέρωση της απλής αναλογικής, την ανατροπή του δημαρχοκεντρικού μοντέλου διοίκησης, την ουσιαστική αποκέντρωση, με συμμετοχικό προϋπολογισμό και δομές αντιπροσωπευτικής και άμεσης δημοκρατίας και για τη δημιουργία νέων σύγχρονων οργανισμών, με σταθερές, πλήρους απασχόλησης θέσεις εργασίας, με την κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Η ουσιαστική υλοποίηση όλων των παραπάνω στόχων προϋποθέτει την οικοδόμηση ενός κοινωνικού μετώπου αντίστασης, αλληλεγγύης και ανατροπής των μνημονιακών δεσμεύσεων από τη Αυτοδιοίκηση, τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες, διαδικασία που περνά μέσα και από την ανατροπή των παγιωμένων φιλοκυβερνητικών συσχετισμών στα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης.

ΑΙΓΑΛΕΩ ΜΠΙΡΜΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΑΝΩΓΕΙΩΝ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

ΒΥΡΩΝΑ ΚΑΤΩΠΟΔΗΣ ΑΚΗΣ

ΔΙΡΦΥΩΝ-ΜΕΣΣΑΠΙΩΝ ΨΑΘΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΚΑΦΑΤΣΑΚΗ ΤΙΝΑ

ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣΤΑΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΝΙΚΟΛΟΥΖΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

ΛΕΒΑΔΕΩΝ ΠΟΥΛΟΥ ΓΙΩΤΑ

ΛΕΥΚΑΔΑΣ ΔΡΑΚΟΝΤΑΕΙΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ ΓΚΟΤΣΗΣ ΗΡΑΚΛΗΣ

ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ ΛΑΓΟΥΔΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΣΚΥΡΟΥ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΛΤΟΣ

ΣΦΑΚΙΩΝ ΠΟΛΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΤΥΡΝΑΒΟΥ ΣΑΡΧΩΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ-ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΗΣ

ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΡΟΥΣΟΣ ΣΙΜΟΣ

ΓΑΥΔΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΕΛΛΥ

Ο Αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου του Ακτίου είναι κοινός

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (18/10/2014)

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΣΥΡΙΖΑ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ,ΛΕΥΚΑΔΑΣ,ΠΡΕΒΕΖΑΣ

                                                                                                                                                                                                 

               

Την Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014, αντιπροσωπείες του ΣΥΡΙΖΑ από τους Νομούς Αιτωλ/νίας, Λευκάδας και Πρέβεζας επισκέφθηκαν το αεροδρόμιο του Ακτίου και συνομίλησαν με τον Προϊστάμενο και τους υπαλλήλους του, εν όψει των προωθούμενων αποκρατικοποιήσεων των Περιφερειακών Κρατικών Αερολιμένων  που προωθεί η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και που αφορά τη  Θεσσαλονίκη, την Κέρκυρα, την Κεφαλονιά, τη Ζάκυνθο, τα Χανιά, την Καβάλα και το Άκτιο (την πρώτη ομάδα ιδιωτικοποίησης).

Από τη συζήτηση αυτή προέκυψαν τα εξής: 

                                                                                                                                                                                                               1.Το Αεροδρόμιο του Ακτίου, όπως και όλα τα Περιφερειακά Αεροδρόμια ανήκουν στο λαό. Δεν αποτελούν λεία του ΤΑΙΠΕΔ και των επίδοξων επενδυτών. 

2. Το Αεροδρόμιο του Ακτίου, είναι απόλυτα κερδοφόρα και βιώσιμη επιχείρηση του Ελληνικού      δημοσίου, με αύξηση των φετινών μετακινήσεων κατά 20% από την περσινή χρονιά, με 160.000 αφίξεις μέχρι τώρα, ενισχύει σημαντικά τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν επιβαρύνει τον Έλληνα φορολογούμενο και έχει άμεσες δυνατότητες αύξησης της αποδοτικότητάς  του και της  κερδοφορίας του.

3.Το Αεροδρόμιο του Ακτίου αποτελεί καίρια αναπτυξιακή υποδομή της χώρας  και ιδιαίτερα των Νομών Αιτωλοακαρνανίας, Λευκάδας, Πρέβεζας και Άρτας. Η ιδιωτικοποίησή του, όχι μόνο θα επιφέρει δυσμενείς επιπτώσεις στις τοπικές οικονομίες, αλλά θα δημιουργήσει κενό σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας.(Σημειωτέον ότι το Αεροδρόμιο Ακτίου έχει διττό χαρακτήρα, στρατιωτικό και πολιτικό) .

4.Είναι κοινή συνείδηση ότι το Αεροδρόμιο του Ακτίου εκποιείται, ακριβώς επειδή είναι υγιές και κερδοφόρο και ικανοποιεί πολιτικές συγκέντρωσης στρατηγικών τομέων της οικονομίας και ασφαλών αποδόσεων σε ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα των ημετέρων της σημερινής κυβέρνησης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι τοπικές κοινωνίες των τριών Νομών Αιτωλ/νίας, Λευκάδας και  Πρέβεζας εναντιώνονται στο ξεπούλημα του Αεροδρομίου του Ακτίου και αγωνίζονται μαζί με όλους τους φορείς και τις συλλογικότητες που κλιμακώνουν τις δράσεις για το σκοπό αυτό.

Η καταστροφική ιδιωτικοποίηση του  Αεροδρομίου του Ακτίου, καθώς και όλων των περιφερειακών Αεροδρομίων, που προκλητικά αγνοεί τη βούληση της  συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, δεν θα περάσει.

Καλούμε τους πολίτες και τους φορείς, να στηρίξουν και να ενδυναμώσουν την «κοινή πρωτοβουλία» των τοπικών φορέων και συλλογικοτήτων, που θα δώσει Συνέντευξη Τύπου την Δευτέρα 13:30 στην αίθουσα της Ε.Σ.Η.Ε.Α. (Ακαδημίας 20, 3ος όροφος) και πριν, στις 11:00, θα πραγματοποιήσει διαμαρτυρία έξω από το κτίριο που στεγάζεται το ΤΑΙΠΕΔ (Κολοκοτρώνη 1 κ' Σταδίου).

Θα στηρίξουμε κάθε πρωτοβουλία για το συντονισμό των κινηματικών δράσεων, σε κάθε επίπεδο.

                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Γραφείο Τύπου ΣΥΡΙΖΑ

Ανακοίνωση της Νομαρχιακής ΣΥΡΙΖΑ - Πρέβεζας Όχι στο κλείσιμο του Μουσείου Νικόπολης και του Αρχαιολογικού χώρου της Κασσώπης

Η πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου παραμένοντας πιστή στην εφαρμογή των μνημονίων διαλύει καθημερινά την ελληνική κοινωνία και αποδιαρθρώνει τις δομές της χώρας. Μετά τη συστηματική διάλυση των δομών υγείας, την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, την αποψίλωση των προνοιακών δομών στραγγαλίζει και το χώρο του πολιτισμού.

Η ΛΓ΄ εφορία αρχαιοτήτων ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες ότι το μουσείο της Νικόπολης και ο αρχαιολογικός χώρος της Κασσώπης θα παραμένουν κλειστά λόγω έλλειψης φυλακτικού προσωπικού!  Ήδη ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ  έχει καταθέσει ερώτηση και πρόκειται να κατατεθεί επίκαιρη επερώτηση προς τον υπουργό πολιτισμού.

Την ίδια εποχή που η κυβέρνηση αναδεικνύει επικοινωνιακά την ανασκαφή της Αμφίπολης, την ίδια στιγμή αυτή η κυβέρνηση κλείνει τον αρχαιολογικό χώρο της Κασσώπης και το αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης, αδιαφορώντας στην ουσία για τους αρχαιολογικούς θησαυρούς, σε μια χώρα που δοκιμάζεται σκληρά από τα αντικοινωνικά μέτρα και ξεχνώντας ότι οι αρχαιολογικοί χώροι μεταξύ των άλλων περιλαμβάνουν: επισκέψεις από σχολεία, στη βάση του εκπαιδευτικού και πολιτιστικού χαρακτήρα του Μουσείου, εκδηλώσεις ανοιχτές στην κοινωνία με διάφορες θεματικές και συμβάλλουν, επίσης, σημαντικά στο τουριστικό ρεύμα και στα δημόσια έσοδα.

Αντίθετα η κυβέρνηση έρχεται να πριμοδοτήσει την εικόνα διάλυσης και στο χώρο του πολιτισμού. Αρχαιολογικοί χώροι αφύλακτοι, μουσεία υποστελεχωμένα σε επιστημονικό προσωπικό και σε προσωπικό φύλαξης δημιουργούν μια εικόνα πλήρους αδιαφορίας για την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Απαιτούμε άμεση πρόσληψη φυλακτικού προσωπικού και όχι καταφυγή σε προσωρινές λύσεις. Απαιτούμε τη συνολική και σε βάθος αντιμετώπιση του προβλήματος που αφορά τη φύλαξη των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων και την αντιμετώπιση των χρόνιων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στο υπουργείο πολιτισμού. Απαιτείται πλέον ένας νέος σχεδιασμός και προγραμματισμός, μια εκ βάθρων αλλαγή της πολιτικής για την αρχαία μας κληρονομιά με ενίσχυση της προστασίας, συντήρησης και φύλαξης των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων αλλά και των Μουσείων με παράλληλη ενίσχυση με πιστώσεις και ανθρώπινο δυναμικό της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Μόνο έτσι η αρχαιολογική υπηρεσία θα καταφέρει να φέρει την πολιτιστική μας κληρονομιά κοντά στους πολίτες.

Ο πολιτισμός είναι δημόσιο αγαθό.

Η πολιτική των μνημονίων βλάπτει σοβαρά και τον πολιτισμό.

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει.

Πρέβεζα 29-9-2014

Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα

Νέοι και νέες, γονείς, εκπαιδευτικοί,

Μπορούμε, πρώτη μέρα εφέτος στο σχολείο, να ονειρευτούμε για μια στιγμή;

Να αφήσουμε στο παρελθόν τα λειψά χρήματα για την παιδεία, που μας έχουν φέρει στην τελευταία θέση στην Ευρώπη. Να μη σκεφτόμαστε πια το πολύμηνο κυνηγητό των εκπαιδευτικών που διαρκώς λείπουν από τα σχολεία, τις πολυπληθείς σχολικές τάξεις, τις παγωμένες αίθουσες του χειμώνα, τα παιδιά που καθημερινά υποσιτίζονται. Να ξεχάσουμε το βραχνά των φροντιστηρίων και να επικεντρωθούμε σε ένα δημόσιο σχολείο που θα παρέχει όλα τα αναγκαία μορφωτικά εφόδια, γλωσσομάθεια, πληροφορική, καλές τέχνες, χωρίς να χρειάζεται να βάζουμε το χέρι βαθιά στην τσέπη. Να εξασφαλίσουμε δίχρονη προσχολική εκπαίδευση για κάθε παιδί, ολοκλήρωση της μόρφωσής του με δωδεκάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, και στη συνέχεια ελεύθερη πρόσβαση σε δημόσια τριτοβάθμια ιδρύματα ή μεταλυκειακή τεχνική-επαγγελματική εκπαίδευση. Να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε και να πραγματώνουμε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία και τις ανάγκες ανάπτυξής της, εφαλτήριο της συλλογικής μας προσπάθειας για μια Ελλάδα της προόδου και της δημιουργίας.

Μπορούμε, με το πρώτο κουδούνι της χρονιάς, να φανταστούμε το ανέφικτο;

Ένα σχολείο με μαθήματα που τα απαιτεί ή ίδια η ζωή και όχι οι ανάγκες της αγοράς. Ένα σχολείο που θα μαθαίνει δημιουργικά και δεν θα εξετάζει εξοντωτικά. Μια διδασκαλία που σέβεται την προσωπικότητα και το ρυθμό ανάπτυξης του παιδιού και δεν το κακομεταχειρίζεται με ύλη και βιβλία που δεν αντιστοιχούν στην ηλικία του. Ένα σχολικό πρόγραμμα που συνδυάζει αρμονικά την καλλιέργεια του σώματος και του πνεύματος, που αναζητά την ομορφιά στην τέχνη και στη δημιουργία, και πλάθει πολίτες που αγαπούν τον τόπο τους, σέβονται τον συμπολίτη, προστατεύουν το περιβάλλον, αγωνίζονται για την ειρήνη και τη συνεργασία των λαών, χαρακτηρίζονται από υπευθυνότητα και αλληλεγγύη. Ένας εκπαιδευτικός σχεδιασμός που γίνεται με γνώμονα τις ανάγκες του τόπου και σύμφωνα με τα πορίσματα των επιστημών, όχι κατά τις επιταγές της Τρόικας και το ΟΟΣΑ.

Μπορούμε, με το πρώτο μάθημα στην τάξη,  να αρχίσουμε να διεκδικούμε το ασύλληπτο; 

Ένα δημόσιο σχολείο που δεν θα αποδιώχνει αλλά θα αγκαλιάζει κάθε παιδί, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς. Μια πλούσια σχολική ζωή που δεν θα διχάζει με το μίσος και το ρατσισμό, αλλά θα ενώνει με την αλληλεγγύη και την αποδοχή. Μια παιδαγωγική που δεν θα ταξινομεί και δεν θα αποκλείει με «τράπεζες θεμάτων» και συνεχείς εξεταστικές δοκιμασίες, αλλά που θα στηρίζει το παιδί στις δυσκολίες του και θα το βοηθάει να αξιοποιήσει κάθε ταλέντο και ικανότητά του. Μια μαθησιακή διαδικασία που δεν θα βασίζεται στην αποστήθιση και στο φροντιστήριο, αλλά θα στοχεύει στην ουσιαστική γνώση, στην κριτική σκέψη και στη δημιουργική αμφισβήτηση.

Μπορούμε, από την πρώτη συνεδρίαση του συλλόγου εκπαιδευτικών, να κυνηγήσουμε την ουτοπία;

Να αφήσουμε πίσω μας την εκπαιδευτική πολιτική που καταργεί βασικούς τομείς της γνώσης και ολόκληρες ειδικότητες, που καταδικάζει εκπαιδευτικούς στη φτώχεια, την ανέχεια και την επισφάλεια, στη διαθεσιμότητα και τελικά στην απόλυση. Να χτίσουμε την εκπαίδευση που θέτει στο επίκεντρο του σχολείου τον/την εκπαιδευτικό και τον/την θεωρεί πρωτεργάτη στο χτίσιμο του σχολείου που χρειάζεται η νέα γενιά. Να πούμε όχι στην πολιτική τού «διαίρει και βασίλευε», που χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την «αξιολόγηση» και την «υπακοή» μόνο και μόνο για να χειραγωγήσει κάθε ανοιχτό πνεύμα και να πνίξει κάθε δημιουργική προσπάθεια. Και να αναδείξουμε την εκπαιδευτική πρακτική που εμπνέει και πείθει με την ορθότητα των στόχων και των μεθόδων της. Στη θέση των ελαστικών και φτηνών εργασιακών σχέσεων να θέσουμε τη σταθερή εργασιακή και παιδαγωγική σχέση, την αποκλειστική δέσμευση των εκπαιδευτικών στην ευθύνη  του έργου τους και την ολόπλευρη στήριξή τους.

Εμείς, ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεσμευόμαστε για όλα αυτά. Δεσμευόμαστε μέσα από το πρόγραμμά μας για την παιδεία, που θα αποτελέσει τη βάση ενός ουσιαστικού διαλόγου με όλους τους εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς φορείς, με όλη την κοινωνία. Δεσμευόμαστε πως με την ενεργό συμπαράσταση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού θα ανοίξουμε το δρόμο που θα κάνει πράξη τα οράματα της ελληνικής κοινωνίας.

Μπορεί σήμερα τέτοιοι στόχοι να μας φαίνονται μακρινοί και ανέφικτοι. Αυτό συμβαίνει γιατί η μίζερη τωρινή πραγματικότητα μας αφήνει ελάχιστα περιθώρια να φανταστούμε ένα σχολείο διαφορετικό. Και έχουν οδηγήσει σκόπιμα την εκπαίδευση σε αυτό το κατάντημα, γιατί γνωρίζουν καλά πως κλείνοντας τους μορφωτικούς ορίζοντες της νέας γενιάς ανοίγουν το δρόμο για την απεριόριστη εκμετάλλευση του κόσμου της εργασίας και την ανεξέλεγκτη δική τους κερδοφορία τους.

Το «νέο Λύκειο», που έχει αρχίσει να εφαρμόζει η κυβέρνηση σταδιακά από πέρυσι, δείχνει ξεκάθαρα τις επιδιώξεις τους. Ελάχιστη γενική παιδεία και ουσιαστική μόρφωση, αλλεπάλληλες σκληρές εξεταστικές δοκιμασίες, κατάταξη και ταξινόμηση παιδιών, εκπαιδευτικών και σχολείων. Μόνο στην πρώτη τάξη εφαρμόστηκε ως τώρα, και η αύξηση των μετεξεταστέων, ιδίως στις πιο φτωχικές περιοχές, είναι δραματική. «Νέο Λύκειο» σημαίνει λιγότεροι στο Λύκειο και στο Πανεπιστήμιο, και περισσότεροι στη φτηνή και πρόωρη κατάρτιση, στη μαθητεία και στην εκμετάλλευση της εργοδοσίας. Με δυο λόγια, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μετατρέπει τους πιο φτωχούς σε εκπαιδευτικά «αποτυχημένους», οικονομικά εκμεταλλεύσιμους, κοινωνικά αδύναμους και πολιτικά χειραγωγήσιμους.

Νέοι και νέες, γονείς, εκπαιδευτικοί,

Το σχολείο στο οποίο εμπιστευόμαστε ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε, τα παιδιά μας, το μέλλον του τόπου μας, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, όσο ακολουθούμε αυτή την καταστροφική πολιτική που μας επιβάλλει η κυβέρνηση, με τις εντολές της Τρόικας. Η σημερινή εκπαιδευτική πολιτική είναι μια ακόμα όψη της πολιτικής των μνημονίων, που έχει εξουθενώσει την ελληνική οικογένεια φορτώνοντάς τη με δυσβάσταχτους φόρους και χαράτσια, ενώ από την άλλη πλευρά μας αποστερεί από τις κοινωνικές υπηρεσίες και παροχές που θα μπορούσαν να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη: υγεία, παιδεία, κοινωνική μέριμνα και φροντίδα, υγιεινό και ανθρώπινο περιβάλλον. Είναι η ίδια ακριβώς πολιτική που ξεπουλάει ξεδιάντροπα αντί πινακίου φακής το δημόσιο πλούτο, τις κερδοφόρες επιχειρήσεις, τις δημόσιες εκτάσεις, τις παραλίες, τα μνημεία και τους φυσικούς πόρους της χώρας.

Καιρός να πούμε: Φτάνει πια!

Η οργή ξεχείλισε. Όλοι μας έχουμε πλέον αντιληφθεί ότι η ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής της είναι προϋπόθεση για την επιβίωση όλων μας. Η κυβέρνηση επέλεξε να στηρίξει αυτή την πολιτική στο φόβο. Η δική μας απάντησή μας στο φόβο πρέπει να είναι η ελπίδα. Η ελπίδα και όχι ο φόβος είναι που θα φέρει τη μεγάλη ανατροπή. Στην κοινωνία και στην εκπαίδευση.

Ο σημερινός υπουργός παιδείας εξακολουθεί να προβλέπει τη χειρότερη χρονιά, όπως είχαν δηλώσει και οι προκάτοχοί του.

Εμείς όμως δεσμευόμαστε ότι αυτή την παράδοση θα τη σπάσουμε στην πράξη. Και το ξεκίνημα της ανατροπής πρέπει να γίνει τώρα, στην αφετηρία της νέας σχολικής χρονιάς.   

Σεπτέμβρης 2014

Σχόλιο του γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τον ΕΝΦΙΑ και τα προκλητικά κροκοδείλια δάκρυα βουλευτών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (6.8.2014)

 «Ως μωρές παρθένες» οι βουλευτές της συγκυβέρνησης καταγγέλλουν τον ΕΝΦΙΑ,

 που οι ίδιοι ψήφισαν! 

Τα όρια της πολιτικής πρόκλησης αγγίζουν οι δήθεν αντιδράσεις βουλευτών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τον ΕΝΦΙΑ. Δεν είναι δυνατό αυτοί που υπερθεμάτιζαν και στήριζαν τις σχετικές διατάξεις πριν λίγους μήνες και αναθεμάτιζαν τον ΣΥΡΙΖΑ για την κριτική του, τώρα «ως μωραί παρθέναι» να καταγγέλλουν το νόμο που οι ίδιοι ψήφισαν! Αγγίζει σίγουρα τα όρια της γελοιότητας και θυμίζει νούμερο κακόγουστης θερινής κωμωδίας, αν δεν αφορούσε τις ζωές και τα σπίτια των πολιτών. 

Ας καταλάβουν οι βουλευτές της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ότι δεν είναι λάθος η εφαρμογή της μνημονιακής βαρβαρότητας. Καταστροφή και λάθος είναι η πολιτική που στηρίζουν, ενάντια σε όλη την κοινωνία, καθώς στα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ αποκαλύπτεται η άδικη, αναποτελεσματική και ατελέσφορη φορολογική πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Επαναλαμβάνουμε ότι η φορολογική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στον αντίποδα της μνημονιακής φορολογικής πολιτικής της κυβέρνησης με μετατόπιση του φορολογικού βάρους από τα μικρά και μεσαία εισοδήματα και περιουσίες, με την επιβολή φόρου στη μεγάλη περιουσία, που θα έχει υψηλό αφορολόγητο όριο, δεν θα εξοντώνει τις κατοικίες και τις μικρές ιδιοκτησίες και θα φορολογεί δίκαια και με προοδευτική κλίμακα το σύνολο της περιουσίας.

Γ. Δραγασάκης: "Να φανούμε αντάξιοι της εκλογικής νίκης"

Τη συνέντευξη πήραν ο Π. Κλαυδιανός και ο Αδ. Ζαχαριάδης

Επιδέχονται τόσων πολλών ερμηνειών τα αποτελέσματα των εκλογών, έτσι ώστε όλοι να εμφανίζονται ευχαριστημένοι; Ποια είναι η δική σας ερμηνεία; Αποτελούν τομή στην πολιτική μας ιστορία;
Πρόκειται για μια ιστορική νίκη της Αριστεράς με ισχυρό συμβολισμό και μεγάλη σημασία, τόσο για τις εσωτερικές εξελίξεις όσο και για την Ευρώπη. Πρώτον, διότι δημιουργεί ένα νέο ιστορικό ορόσημο, αφού για πρώτη φορά ένα κόμμα της Αριστεράς αναδεικνύεται πρώτη δύναμη. Δεύτερον, γιατί το αποτέλεσμα των εκλογών, των αυτοδιοικητικών και των ευρωεκλογών από κοινού, δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δυνατότητα να εδραιωθεί ως ένας ισχυρός πόλος της πολιτικής μας ζωής, ικανός να πρωταγωνιστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη και να βάζει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Τρίτον, διότι, με τα περισσότερα κόμματα να αντιμετωπίζουν κρίση ταυτότητας ή να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο ρευστοποίησης, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται ήδη σε  μια σταθερά του πολιτικού μας συστήματος και βασικό στήριγμα του λαού και της Δημοκρατίας.  
Το γεγονός ότι οι επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να είναι ακόμη μεγαλύτερες και στις τρεις κάλπες, δεν μειώνει τη σημασία της επιτυχίας του. Πιστοποιεί όμως ότι οι εφεδρείες του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην κοινωνία και οι δυνατότητες περαιτέρω ενίσχυσής του είναι ευρύτατες.    

Γιατί δεν προσεγγίσαμε, λοιπόν, αυτές τις εφεδρείες;
Οι εφεδρείες βρίσκονται μέσα στην κοινωνία, άρα για να τις προσεγγίσουμε πρέπει να πάμε εμείς στην κοινωνία και όχι να περιμένουμε να έρθει η κοινωνία σε εμάς. Πρέπει να πάμε στην κοινωνία όχι ως ομιλητές, αλλά ως συνομιλητές, με στόχο την οργάνωση του λαού με κάθε πρόσφορη συλλογική μορφή αντίστασης και δημιουργίας, για να περάσουμε από την κοινωνία των «Εγώ» στην κοινωνία των «Εμείς». Δεν αρκεί η σωτηριολογική ρητορική για τη σωτηρία του έθνους ή της τάξης. Εδώ χρειάζεται μια αθόρυβη δουλειά μυρμηγκιού και ένα κόμμα που να έχει τη βούληση, την υπομονή, το σχέδιο και την ικανότητα να την οργανώσει.  Οι δημοτικές και  περιφερειακές επιδόσεις, μας έδειξαν ότι, παρά τα θετικά επιμέρους αποτελέσματα, οι δεσμοί μας με την κοινωνία δεν έχουν εκείνο το βάθος και εκείνη την πυκνότητα που χρειαζόμαστε. Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος πρέπει, κατά την άποψή  μου, να καταστεί ο επόμενος άμεσος στόχος μας.

Μήπως όμως ο προεκλογικός στόχος που έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ και το τελικό αποτέλεσμα εντείνει μια πιθανή απογοήτευση του κόσμου;
Όλα αυτά πρέπει να συζητηθούν και να αξιολογηθούν. Δεν θα πρέπει πάντως να υποτιμούμε και έναν συστηματικό ψυχολογικό πόλεμο που κάνουν οι αντίπαλοί μας, με στόχο αφενός να φοβίσουν τον κόσμο και αφετέρου να καλλιεργήσουν την αδυναμία του πολίτη να επηρεάσει τις εξελίξεις είτε ως εργαζόμενος που απεργεί είτε ως πολίτης που διαδηλώνει είτε ως ψηφοφόρος που ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. Όμως η νευρικότητα που ήδη εκδηλώνεται στο κυβερνητικό στρατόπεδο και οι διεργασίες που φαίνεται να δρομολογούνται, δείχνουν ακριβώς το αντίθετο: η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ήδη ως παράγοντας εξελίξεων. Και οι εξελίξεις θα γίνουν ταχύτερες, αν η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ μετουσιώνεται ακόμη περισσότερο σε ένα κοινωνικο-πολιτικό κίνημα δημιουργικής ανατροπής του χρεοκοπημένου συστήματος και πολιτισμικής αναγέννησης της ελληνικής κοινωνίας.

Νέα καθήκοντα για τον ΣΥΡΙΖΑ   

Με βάση το παραδοσιακό «νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα», ποια είναι τα πεδία που το κόμμα πρέπει να καλύψει προκειμένου να καλύψει τα κενά που έχει;
Αναφέρθηκα ήδη στην ανάγκη να κάνουμε πιο ισχυρές, διεισδυτικές και πυκνές τις σχέσεις μας με την κοινωνία και ιδιαίτερα με τα εργατικά και τα λαϊκά στρώματα, αλλά και τη νέα, καινοτόμα επιχειρηματικότητα. Αυτό όμως μας φέρνει στο «υποκείμενο» που θα τα κάνει αυτά. Σε πρώτο λοιπόν επίπεδο θα έβαζα τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατά την άποψή μου ο νέος ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη γεγονός. Εννοώ ότι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλά ένα ακόμη κόμμα, αλλά είναι ο κύριος φορέας της Αριστεράς, η κύρια έκφραση της Αριστεράς του 21ου αιώνα και ταυτόχρονα είναι  βασικός πόλος της πολιτικής μας ζωής. Άρα πρέπει να φέρουμε την οργανωτική του συγκρότηση, τη δημοκρατική και συλλογική του λειτουργία, την ιδεολογική και προγραμματική του ωρίμανση, την πολιτική μας κουλτούρα, την ψυχολογία και τις σχέσεις στο εσωτερικό του στα επίπεδα των υψηλών  απαιτήσεων και των μεγάλων ευθυνών που απορρέουν από το ρόλο που ο ίδιος ο κόσμος της Αριστεράς, οι νέοι και οι νέες, και οι ευρύτερες προοδευτικές πατριωτικές δυνάμεις αναθέτουν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Πρέπει λοιπόν να επιβεβαιώσουμε το ιδρυτικό μας συμβόλαιο, ότι συνιδρύσαμε όλοι ισότιμα τον ΣΥΡΙΖΑ ως «ενιαίο φορέα», ότι θέλουμε να λειτουργεί με βάση τη δημοκρατική ισοτιμία των μελών και όχι των τάσεων ή των παραγόντων. Και πρέπει με τόλμη να αναγνωρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε συλλογικά και δημοκρατικά ό,τι αμφισβητεί ή δυσκολεύει να γίνουν πράξη οι ιδρυτικές μας αρχές, αξιοποιώντας και τη συλλογική πείρα που αποκτήσαμε στο χρόνο που μεσολάβησε από το ιδρυτικό μας συνέδριο.             

Γιατί κάποια από αυτά δεν φαίνεται να τα συνειδητοποιεί το κόμμα και κυρίως η ηγεσία του;
Δεν είμαι βέβαιος αν αυτό είναι πρόβλημα μόνο ηγεσίας ή τρόπου συγκρότησης και λειτουργίας του κόμματος συνολικά. Ένα απλό παράδειγμα: το ότι θα είχαμε αυτοδιοικητικές εκλογές τον Μάιο του 2014 το γνωρίζαμε. Δεν ήταν κάποιος αιφνιδιασμός. Και μάλιστα υπήρξαν προτάσεις να προχωρήσουμε ήδη από το 2013 σε περιφερειακά προγραμματικά συνέδρια ή συνδιασκέψεις. Αν το κάναμε αυτό, θα ήμασταν πολύ πιο έτοιμοι για την εκλογική μάχη. Διότι όχι μόνο θα είχαμε καλύτερη προγραμματική προετοιμασία, αλλά κυρίως θα είχαμε χτίσει ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες από τα κάτω. Και όμως, οι εν λόγω προτάσεις θάφτηκαν σιωπηλά, ίσως γιατί οι διάφορες τάσεις του κόμματος είχαν η καθεμία τις δικές της ιδιαίτερες ιεραρχήσεις και προτεραιότητες, ενώ τα κεντρικά όργανα δεν είχαν τη βούληση ή το κύρος να επιβάλουν τον όποιο σχεδιασμό. Αυτό δείχνει ότι η διαδικασία ενιαιοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο απαιτητική και πιο μακρά απ’ ό,τι ενδεχομένως αρχικά υποθέσαμε.  

Σε συνεντεύξεις σου στην «Εποχή» πριν το ιδρυτικό συνέδριο είχες υποστηρίξει την ανάγκη για έναν ενιαίο και συνεκτικό ΣΥΡΙΖΑ χωρίς «κόμματα» ή κλειστές οργανωτικές δομές στο εσωτερικό του. Θεωρείς αναγκαίο και εφικτό  το στόχο αυτόν και σήμερα;
Νομίζω ότι την απάντηση την έχει δώσει η ίδια η ζωή. Η ανάγκη για έναν ΣΥΡΙΖΑ επί της ουσίας ενιαίο και συνεκτικό αποτελεί πλέον κοινή συνείδηση. Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω, είναι ότι η ανάγκη αυτή, στη δική μου αντίληψη, προκύπτει από τις απαιτήσεις του μέλλοντος και όχι από τα πρότυπα του παρελθόντος. Χωρίς τις αναγκαίες θεωρητικές αναλύσεις, περιορίζομαι στη διαπίστωση ότι λόγω αλλαγών στη ταξική δομή, τον τρόπο ζωής, την κουλτούρα και άλλους παράγοντες, την νέα μορφή της Αριστεράς, την Αριστερά του 21ου αιώνα μπορούμε να  την φαντασθούμε  όχι ως ένα τυπικό, κλειστό, ιεραρχικό, μονολιθικό κόμμα, αλλά ως έναν αστερισμό ή ως ένα δίκτυο τυπικών και άτυπων οργανώσεων, κινημάτων  και συλλογικοτήτων με υψηλούς βαθμούς αυτονομίας η καθεμία και διαφορετικούς βαθμούς συνάφειας μεταξύ τους και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Όλος αυτός ο «χώρος», για να γίνει πολιτική δύναμη, έχει ανάγκη από ενιαία κατεύθυνση, προοπτική και πολιτικό σχέδιο. 
Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ είναι λοιπόν ακριβώς αυτός: να προτείνει ενιαία κατεύθυνση, να δίνει κοινή προοπτική, να εμπνέει ένα νέο κοινωνικο-πολιτικό ήθος και με το πολιτικό του σχέδιο να αποτελεί τον συνεκτικό κρίκο αυτού του πολύμορφου αστερισμού. Αυτόν τον κατευθυντήριο ηθικο-πολιτικό και συνεκτικό ρόλο μόνο ένας ενιαίος και συνεκτικός ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να τον διαδραματίσει. Μόνο ένας ΣΥΡΙΖΑ που εσωτερικά λειτουργεί ως «κοινότητα» και όχι ως «κοινοπραξία», μπορεί να εμπνεύσει το νέο κοινωνικό και πολιτικό φρόνημα που θα αποτελέσει το ευρύτερο ενοποιητικό πλαίσιο αυτού του αστερισμού. Και μόνον έτσι μπορούμε να κατακτήσουμε αυτοδυναμία, όχι μόνο κοινοβουλευτική αλλά και κοινωνική.            

Αυτοδυναμία και συμμαχίες

Ουσιαστικά θέτεις ορισμένα ζητήματα που αφορούν τη δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ να διαμορφώσει δυναμική αυτοδυναμίας, δεδομένου ότι δεν φαίνονται να υπάρχουν και πιθανοί σύμμαχοι.
Δεν υπάρχει δίλημμα «ή αυτοδυναμία ή συμμαχίες». Τα χρειαζόμαστε και τα δύο.  Χρειαζόμαστε αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να αποφύγουμε παγιδεύσεις σε κυβερνήσεις συνεργασίας, οι οποίες ενδεχομένως δεν θα μας επιτρέπουν να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας. Αλλά, έχοντας κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, θα πρέπει να είμαστε ανοικτοί και να επιδιώκουμε ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες για το σύνολο του προγράμματός μας ή για επιμέρους ρήξεις με κατεστημένα συμφέροντα και πρακτικές.   

Την επομένη των εκλογών ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε ζητήματα που αφορούν τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και τον Ευρωπαίο Επίτροπο. Υπάρχει η βούληση να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ σε διαδικασία συνεννόησης για τέτοια θέματα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί το 1/3 του εκλογικού σώματος. Αυτή είναι μια δύναμη που μας έδωσε ο λαός και εμείς θα την χρησιμοποιήσουμε προς όφελός του. Πέραν αυτού, υπάρχουν ορισμένες αποφάσεις που θα δεσμεύουν τη χώρα σε μακρύ χρονικό ορίζοντα. Για παράδειγμα ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας διορίζεται για έξι χρόνια. Δεν πρέπει η αντιπολίτευση να έχει κάποια γνώμη; Θα λάβει η κυβέρνηση τέτοιου είδους αποφάσεις ερήμην της αντιπολίτευσης; Εμείς θέλουμε να έχουμε και άποψη και λόγο σε αυτού του είδους τις αποφάσεις. Θέλω να ρωτήσω όσους διαμαρτύρονται: για ποιον λόγο το Σύνταγμα της χώρας προβλέπει τέτοιες συνεννοήσεις και πρόνοιες για τους επικεφαλής των ανεξαρτήτων αρχών; Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν είναι ανησυχητικές ακριβώς γιατί δείχνουν μια αυταρχική αντίληψη για τη δημοκρατία.

Σας κατηγορούν, όμως, ότι αρνείστε να συμμετάσχετε στην διαπραγματευτική ομάδα για το χρέος.
Αν δεν με απατά η μνήμη μου, ο κ. Βενιζέλος είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, η οποία όχι μόνο δεν διεκδικεί τίποτε, αλλά έως πρόσφατα καθύβριζε τον ΣΥΡΙΖΑ και μας κατηγορούσε για ανευθυνότητα, επειδή θέταμε θέμα κουρέματος του χρέους. Για ποια διαπραγμάτευση λοιπόν και ποια διαπραγματευτική ομάδα μιλούν; 

ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΚΚΕ

Πώς σχολιάζετε τον τρόπο που κινήθηκε εκλογικά το ΚΚΕ, αλλά και το αποτέλεσμα της ΔΗΜΑΡ που έφερε αναταράξεις στο εσωτερικό της;
Η ΔΗΜΑΡ δεν πλήρωσε γενικά την «αμφισημία» της, όπως λέγεται. Πλήρωσε την εχθρική στάση της προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν συνειδητοποίησε την απλή αλήθεια ότι δεν μπορεί να υπάρξει Αριστερά ή Κεντροαριστερά ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, πέρα από την ήττα, υπάρχει και η συντριβή. Και πέρα από τη συντριβή υπάρχει και ο ευτελισμός. Η εξυπηρέτηση δηλαδή ιδιοτελών και μικροκομματικών σχεδίων.  Θεωρώ θετικό που αρκετά στελέχη της ΔΗΜΑΡ, αν και όχι όλα, φαίνεται να συνειδητοποιούν τον κίνδυνο αυτόν.
Κάτι ανάλογο ισχύει και με το ΚΚΕ. Αν το ΚΚΕ συνεχίσει την πολεμική του   -απολίτικη ή παραπολιτική σε μεγάλο βαθμό- προς τον ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει προβλήματα, ενδεχομένως ακόμη και επιβίωσης. Για να αποφύγει τον κίνδυνο αυτόν το ΚΚΕ, πρέπει, κατά την γνώμη μου, να αλλάξει γραμμή. Αντί να βάζει στο ίδιο τσουβάλι τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Δεξιά, πρέπει να πολεμά την Δεξιά και να έχει κριτική αλλά και εποικοδομητική στάση προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έκανε το ΚΚΕ του Χ. Φλωράκη το 1981 με το ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο δεν συμπιέστηκε, αλλά είχε και σημαντική αύξηση στις εκλογές του ’81, παρά την πρωτοφανή και οξύτατη πόλωση.

Το ΚΚΕ πάντως, δηλαδή η ηγεσία του, θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως την νέα σοσιαλδημοκρατία και έτσι δικαιολογεί τη στάση του.
Αυτό είναι ένα δομικό λάθος της ανάλυσης του ΚΚΕ. Επί είκοσι και πάνω χρόνια η ηγεσία του ΚΚΕ έλεγε ότι ο Συνασπισμός, και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ, θα αφομοιωθεί από το ΠΑΣΟΚ. Ποτέ δεν κατανόησε την αντοχή του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, και ποτέ δεν προέβλεψε την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Ούτε και τώρα ακούγεται κάποια αυτοκριτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε άτρωτος από την κριτική του ΚΚΕ. Διότι δημιουργήθηκε πάνω στη διπλή άρνηση τόσο της σοσιαλδημοκρατίας, που πήρε τη μορφή ενός «σοσιαλφιλελευθερισμού» και αφομοιώθηκε από τη διαχείριση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, όσο και του δογματικού κομμουνισμού, που πήρε τη μορφή των αυταρχικών καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που χρεοκόπησαν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, δεν είναι η αναβίωση, αλλά η υπέρβαση της σοσιαλδημοκρατίας, είναι η διπλή υπέρβαση αυτών των δύο ιστορικών ρευμάτων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Κι ενώ τίποτε δεν έχει κριθεί οριστικά ακόμη, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όλες τις δυνατότητες να αποδειχτεί η νέα σύνθεση των θετικών εμπειριών του παρελθόντος, η σύγχρονη απάντηση της Αριστεράς στις προκλήσεις της εποχής μας, η νέα Αριστερά του 21ου αιώνα.
Το ΚΚΕ μπορεί να μας κάνει όση κριτική θέλει, και την έχουμε ανάγκη αν είναι ουσιαστική. Δεν μπορεί όμως να είναι απέναντι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι αν είναι απέναντι από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι δίπλα στον Σαμαρά, και ο αριστερός κόσμος αυτό δεν το αντέχει.

- See more at: http://left.gr/news/g-dragasakis-na-fanoyme-antaxioi-tis-eklogikis-nikis#sthash.b237Os3u.dpuf